Մասնակից 1

Ինն ամիս էր անցել, ինչ ավետաբեր բժշկուհին հայտնեց. «Դուք հայր եք դառնալու»: Պատկերացրեք՝ ինչպիսի ուրախություն էր ինձ համար լսել այս արտահայտությունը: Կարծես սկսեցի սիրել և՛ հիվանդանոցը, և՛ բժիշկներին, որոնք հերթը «առաջ գցելու» համար կաշառվում էին, և՛ ծանր շնչող թոշակառուներին, որոնց հևոցը առաջվա պես նյարդայնացնող չէր, և՛ մանուկների՝ պատվաստումից առաջ փրկության ճիչերը: Եվ ամենակարևորը՝ սկսեցի ավելի սիրել կնոջս՝ նրան, ով տոհմածառս շարունակողին էր ծնունդ տալու:

Երեխայի սեռը դեռ պարզ չէր, սակայն ի՞նչ տարբերություն. երեխան տան ճրագն է: Ուրախ էի այնպես, ինչպես չէի եղել երբևէ: Ի՞նչ է անում երիտասարդ ապագա հայրիկը հիվանդանոցից կնոջը տուն տանելուց հետո: Պատասխանը մեկն է. պետք է նշել ընկերների հետ: Մեր գինարբուքի մանրամասները, վստահ եմ, հետաքրքիր չեն ոչ մեկի:

Անցավ ևս մի քանի ամիս: Լսեցի մեկ այլ լուր. երեխայի սեռը պարզ է. «Դուք տղա եք ունենալու»: Ես կնոջս ամուր գրկելուց հետո վազեցի ընկերներիս գիրկը: Հավաքվեցինք, և սկսվեցին նորածնի համար գնումները: Սկզբում գնեցինք օրորոցը, հետո՝ հագուստ՝ մի քանի սրամիտ արտահայտություններով, և վերջապես տարբեր ոճի և գույնի կոշիկներ: Օ՜, ինչքա՜ն ուրախ էի ես. տղա էի ունենալու:

Անցավ ևս մեկ եռամսյակ: Սատանայի կերպարանքն ընդունած ծեր բժիշկը դուրս եկավ վիրահատարանից և հայտնեց. «Երեխան մահացած է ծնվել»: Ավետաբեր բժշկուհուն ազատել էին աշխատանքից:

Կնոջս համար գնած ծաղիկներն ու մանկան համար գնած փուչիկները կորցրին իրենց իմաստը: Թևերս կոտրվեցին, ոտքերս ծալվեցին, աչքերիս առջև սևացավ, ու էլ ոչինչ չեմ հիշում…

Վաճառվում են մանկական կոշիկներ՝ երբևէ չկրած:

9 thoughts on “Մասնակից 1”

    1. Շատ պարզ էր գրված, ըմբռնելի յուրաքանչյուր ընթերցողի համար…հուզվեցի իսկապես🥺

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *