Հուշապատում. Գրիշա Մաթևոսյան

Սիրելի ՀՊՏՀ-ականներ,

բլոգի այս բաժնում սկսում ենք «Հուշապատում» շարքը, որտեղ, որպես երախտագիտության ու խոնարհումի տուրք, որպես հայրենյաց հերոսների անմահության վերահաստատում, կարող են տեղ գտնել մեր զոհված ուսանողների և շրջանավարտների մասին ձեր հուշերն ու պատմությունները:

Առաջին հերոսը մարքեթինգի և բիզնեսի կազմակերպման ֆակուլտետի ուսանող Գրիշա Մաթևոսյանն է: Նրա մասին պատմում է կուրսընկերուհին՝ Լիլիթ Հովհաննիսյանը:

Սիսիանի հերոսը…

Գրիշա Վահանի Մաթևոսյան

2020 թվականի հուլիսին՝ Տավուշի մարտերի ժամանակ, ես կորցրեցի իմ հարազատ մարդկանցից մեկին՝ Գրիշին…

Գրիշի հետ սովորում էինք նույն կուրսում ու մեկ տարում շատ մտերմացանք: Գրիշը Սիսիանից էր ու էնքան համով ակցենտ ուներ. զանգում էր ինձ ու իրա տոնով ասում. «Բա դու հիմա ու՞ր ես»: Միշտ զրուցում էինք տարբեր թեմաներից, մեր չստացված անձնական կյանքից ու կատակում էր. «Լիլիթի՛կ ջան, չմտածես, մեզ որ ոչ մեկը չուզի, վերջում իրար կուզենք»:

Գրիշն անսպառ հումորով, դրական էներգիայով ու կյանքով լի էակ էր, ով էնքան նպատակներ ուներ…

Մի օր էլ զրուցում էինք, ասաց. «Սերը անգամ աթարին ա կպնում, դե պատկերացրու ինչքան վատն ենք, որ մեզ չի կպնում ու չի կպնում»:  Գրիշն էն մարդն էր, ում կարող էիր զանգել ցանկացած օր ու ժամի, ինքը կգար, կողքիդ կլիներ:  Գրիշը շատ էր սիրում мятный  կոնֆետ ու գրպանում միշտ ուներ դրանից, ես էլ ծնունդին մի մեծ տուփ էդ կոնֆետից նվիրեցի:

Վերջերս, որ զրուցում էինք, ասաց. «Աղջի՛կ, որ նշանվես ինձ կանչելու ես, չէ՞»:  Գրիշը շատ թիթիզ էր, ասում էր. «Լիլիթի՛կ ջան, դու պատկերացնո՞ւմ ես 2-րդ կուրսեցիների դեմքը, որ իմ նման սիրուն տղա մտնի լսարան»: Ափսոս, Գրի՛շս, չտեսան սիրունությունդ, բայց իմացան սխրանքիդ մասին, ու բոլորիս հուշերում դու կմնաս հերոս Գրիշը:

 2018 թվականի ձմռանը միջոցառման էի, ու Գրիշը մի քանի անգամ զանգել էր, չէի լսել, երբ դուրս եկա, պատահական իրար տեսանք ու ասաց: «Դու քանի՞ գլխանի ես, որ իմ զանգերին չես պատասխանում»:

 Ես, Նարեն ու Գրիշն էինք, քայլում էինք միասին, խոսում, ուրախանում. Նարեին ճանապարհելուց հետո գնացինք իմ կանգառ, դա մեր վերջին հանդիպումն էր, ու եթե ես իմանայի, որ վերջինն էր, որ վերջին անգամ եմ գրկելու Գրիշին, ես չէի նստի ավտոբուսը ու չէի գնա տուն…

Ուզում եմ իմանաք, որ մենք հրաշք ենք կորցրել… Ես անսահման շատ եմ կարոտում իրեն, ու ամեն անգամ իր մասին խոսելիս արցունքներս չեմ կարողանում զսպել…

 Երանի դուք էլ ճանաչեիք Գրիշին: Իր մահից էսքան ամիս անց  հազիվ իմ մեջ ուժ գտա ու պատմեցի ձեզ իմ երբևէ ճանաչած ամենալուսավոր մարդու մասին:

Գրիշի մահից հետո իմ կյանքում շատ բան փոխվեց…

Հասկացա, որ պետք ա ամուր պահել ընկերությունը, միշտ գրել, խոսել, հանդիպել, գրկել, պետք ա ավելի շատ ժամանակ տրամադրել հարազատներին ու սիրելի մարդկանց, որովհետև կգա մի օր, որ կուզենաս պինդ գրկես, բայց էլ չես կարողանա…

Լիլիթ Հովհաննիսյան

4-րդ կուրս, մարքեթինգ

Հերոսի վերջին խոսքերը

Այս բանաստեղծությունը ՀՊՏՀ ուսանող Էրիկ Խաչատրյանը նվիրել է ՀՊՏՀ բոլոր զոհված ուսանողներին:

Հիշեցնենք, որ 2020 թվականի սեպտեմբերի 27-ի վաղ առավոտյան ադրբեջանական զինված ուժերը` Թուրքիայի բացահայտ աջակցությամբ, լայնածավալ հարձակում էին սկսել Արցախի Հանրապետության վրա և  շփման գծի ամբողջ երկայնքով սկսվել էին ծանր մարտեր, որոնք շարունակվում են առայսօր:

Հայկական կողմն ունի հաստատված  1000-ին մոտ կորուստներ, որոնց մեջ կան նաև ՀՊՏՀ ուսանողներ ու շրջանավարտներ:

Հավերժ փառք մեր ՀԱՅ ՀԵՐՈՍՆԵՐԻՆ:

Կարդում է հեղինակը

Իմ ՀՊՏՀ

Էսսեների մրցույթ

2017-ի սեպտեմբերի 1-ին դարձել էի մի մասնիկը Ժողի՝ էնքան շփոթված ու հուզված, որ էդ օրվա համար 10 օր շարունակ Ֆլորենցիայի նկարներով բոլոր տետրերը սրբել-տարել էի գրախանութներից, որ գերմոտիվացված կերպով սկսեի ուսումնական տարիս։ Այո՛, ես ընդամենը մասնիկն էի՝ չնչին, աննկատ, հազարավոր ուսանողների մեջ` իր էությունից մի կերպ չպոկվող։

Continue reading “Իմ ՀՊՏՀ”

Իմ ՀՊՏՀ

Էսսեների մրցույթ

Ես ոչ միայն սիրում, այլև ապրո՜ւմ եմ ՀՊՏՀ-ով, ի՛մ ՀՊՏՀ-ով: Այո՛, չեմ վախենա ասել` «Ի՛մ ՀՊՏՀ», քանզի այն վաղուց դարձել է իմ կյանքի անբաժանելի մասը, իմ ամենակարևոր ձեռքբերումներից մեկը:
Գիտե՞ք, երբ դպրոցն ավարտելիս ուսուցիչները բարի ճանապարհ էին մաղթում դեպի «նոր կյանք», թերահավատորեն էի վերաբերվում, իսկ ՀՊՏՀ ընդունվելով` համոզվեցի. այո՛, ՀՊՏՀ-ն այն նոր կյանքի սկիզբն էր, որին ես սպասում էի ու ձգտում:

Continue reading “Իմ ՀՊՏՀ”

Իմ ՀՊՏՀ

Էսսեների մրցույթ

Բարև՛, ես Տնտեսագիտական համալսարանն եմ, անձնագրով՝ ՀՊՏՀ, մոտիկների համար՝ Ժող։ Լա՜վ, խոստովանում եմ՝ երբ ապրում էի ծնողներիս հետ, ինձ կոչում էին Երևանի ժողովրդական տնտեսության ինստիտուտ, հետո, երբ տեղափոխվեցի առանձին ապրելու, անունս փոխեցի։ Ամենից շատ ինձ սազում է կարմիրը՝ հաղթանակի գույնը։ Գլուխ գովել չեմ սիրում, բայց ես պարզապես հիասքանչ եմ։

Continue reading “Իմ ՀՊՏՀ”

Իմ ՀՊՏՀ

Էսսեների մրցույթ

Քսաներորդ դարի երկրորդ կեսին տեղի ունեցած մի շարք իրադարձությունների շնորհիվ Հայաստանը հասավ իր հզորության գագաթնակետին․ այդ ժամանակից նա դարձավ Անդրկովկասյան պետությունների ուշադրության առարկան։ Մինչ այդ ժամանակաշրջանը իմ հայրենիքը սոսկ իր գոյությունը պահպանելու համար ստիպված էր շարունակ կռիվներ մղել Օսմանյան Թուրքիայի դեմ, որն արդեն տիրում էր նրա լավագույն գավառներին։

Continue reading “Իմ ՀՊՏՀ”

Իմ ՀՊՏՀ

Էսսեների մրցույթ

Կյանքում կատարվող ցանկացած նոր քայլ նոր փոփոխություն է բերում և նոր շունչ է հաղորդում մարդկային կյանքին: Այդպիսի փոփոխություն էր մեզ համար դպրոցական անհոգ կյանքին հրաժեշտ տալը և կյանքի մի նոր ու բովանդակ ուսանողական փուլին անցնելը:
11-րդ դասարանում էի, երբ որոշեցի գալ ու անձամբ ծանոթանալ դիմորդին վերաբերող հարցերին: Օնլայն տարբերակով տեսել էի ամեն ինչ, բայց, չգիտեմ ինչու, ցանկանում էի տեսնել հենց բուհը: Եկա, նայեցի, բարձրացա աստիճաններով, խնդրեցի մայրիկիս լուսանկարել, և հենց այդ պահին բուհի պատերը, պատուհանները և նույնի՛սկ այն աստիճանը, որի վրա կանգնած էի ես, կարծես ինձ շշնջում էին, որ ես այս բուհի ապագա ուսանողն եմ լինելու:

Continue reading “Իմ ՀՊՏՀ”

Իմ ՀՊՏՀ

Էսսեներրի մրցույթ

ՀՊՏՀ-ն ես եմ, ՀՊՏՀ-ն դու ես, ՀՊՏՀ-ն մենք ենք․ նրա շունչը, հոգին, ոգին, նրա արևածագն ու մայրամուտը , անդորրն ու աղմուկը, նրա հաջողությունն ու պարտությունը, տերն ու ծառան, միսն ու արյունը, այդ օջախը մենք ենք կերտում, քար առ քար ամեն օր մենք կերտում ենք նրա ներկան և կանխորոշում ապագան, այն վերածնում է մեզ, մենք՝ իրեն․․․

Բոլորս էլ կյանքում ունենք երազանք… Իմ երազանքը կապված է մարդկանց հետ. այն իմն է, բայց ոչ ինձ համար… Այո, էդպես էլ է լինում, երբ ներդնում ես քո ժամանակի 200%-ը, ողջ ուժը, ջանքն ու եռանդը հանուն մի անծանոթի, ում հետ միակ ընդհանրությունդ բուհն ու ձգտումն է դեպի…

Continue reading “Իմ ՀՊՏՀ”

Աշնան մեղեդի լուսանկարների մրցույթ

ՀՊՏՀ-ում նոյեմբերին անցկացվեց «Աշնան մեղեդի» լուսանկարչական մրցույթը: Մասնակցության հայտ ներկայացրած երկու տասնյակից ուսանողներից լավագույնը ճանաչվեցին 3-ը: Մրցույթը հանդիսավորությամբ ամփոփվեց դեկտեմբերի 19-ին՝ ՀՊՏՀ մեծ դահլիճում:Առաջին տեղը զբաղեցրեց մարքեթինգի և բիզնեսի կազմակերպման ֆակուլտետի 4-րդ կուրսեցի Տիգրանուհի Աբրահամյանը, երկրորդ տեղը՝ կառավարման ֆակուլտետի 1-ին կուրսեցի Բաղդասար Աճեմյանը, երրորդ տեղը՝ կառավարման ֆակուլտետի 1-ին կուրսի ուսանողուհի Թամարա Խուրշուդյանը: Մրցանակակիրները ստացան հավաստագիր և դրամական պարգև (1-ին տեղ՝ 50.000 դրամ, 2-րդ տեղ՝ 30.000 դրամ, 3-րդ տեղ՝ 20.000 դրամ): Ձեր ուշադրությանն ենք ներկայացնում բոլոր մասնակիցների լուսանկարները:

« 2 of 4 »

2019 թվականի վերջին ֆանտաստիկ հանդիպումը ՀՊՏՀ-ում

Ինչպես գիտեք դեկտեմբերի 20-ի ՀՊՏՀ-ում հյուրընկալելու ենք Ռուբեն Վարդանյանին: Թեման լինելու է` Ինչպես 21-րդ դարում 20 տարի նախապես պլանավորել սեփական կյանքը :

Թեման ուղակի առնչվում է Ռուբեն Վարդանյանի վերջին գրքին, որտեղ

Մի հատված գրքի նախաբանից. Վերելքներով ու անկումներով հարուստ իր երկարատև պատմության ընթացքում հայ ազգը քանիցս հայտնվել է անհետացման եզրին: Այնուամենայնիվ, ի տարբերություն բազմաթիվ այլ հնագույն քաղաքակրթությունների, մենք կարողացել ենք վերապրել, և այդ
փաստն ինքնին զարմանալի է: Այսօր21-րդ դարի առաջին կեսում, մենք կրկին մոտեցել ենք բեկումնային սահմանագծին և կանգնած ենք մի ընտրության առջև, որը լրջագույն հետևանքներ է ունենալու մեր ժողովրդի համար: Մենք պետք է համեմատենք ազգի հետագա զարգացման հնարավոր ուղեծրերը և ընտրությունը կատարենք հստակորեն գիտակցելով, որ դրա համար պատասխանատվություն ենք կրում ապագա սերունդների առջև:
Ընթերցողի ուշադրությանը ներկայացվող այս գիրքը չի հավակնում պատմական կամ հասարակագիտական հետազոտության դերին, չի առաջարկում այսօրվա իրավիճակի համակողմանի քաղաքական կամ մակրոտնտեսական վերլուծություն և չի տալիս ապագայի
ճշգրիտ կանխատեսումներ: Մենք ուզում ենք ընդամենը ընթերցողին ներկայացնել այն բազմամյա զրույցների ու բանավեճերի արդյունքները, որոնք վարել են հայության ու Հայաստանի ճակատագրով մտահոգ մի խումբ մարդիկ: Մեր նպատակը նախ և առաջ հանրության շրջանում երկրի ու ազգի ապագայի շուրջ լայն քննարկում նախաձեռնելն է, ապա` այդ ապագայի մեր տեսլականը, ինչպես նաև վերջին տասնյոթ տարիներին մեր նախաձեռնած զարգացման նախագծերը ներկայացնելը, որոնք կարող են կյանքի կոչել
այդ տեսլականը

Ի դեպ Ռուբեն Վարդանյանի գրքի էլեկտրոնային տարբերակը կարող էք ներբեռնել այստեղից: